Öğretmen olmak fotograf hayatımı hep olumlu yönde etkilemiştir. Değişik yörelerde ve sosyal kesimlerde çalışırken bir yandan orayı nasıl fotograflayabilirim diye düşünürüm. İşitme engelliler okulundaki “Sessiz Yüzler” projem, Edirne’ deki “Çingeneler” çalışmam bunlara birer örnektir. İstanbul Beyoğlu’ na tayin edildiğimde çevremdeki hemen herkes buranın yapısı hakkında olumsuz şeyler söyleyip benim adıma üzülüyordu. Ben tam aksine seviniyordum; çünkü yıllardır hep dışardan baktığım ve yalan yanlış bilgiler edindiğim bir bölgede çalışmak fotografçılığım açısından önemli bir fırsattı. Beyoğlu’nu, Tarlabaşı’nı bizzat yaşayacak ve yaşayanlardan öğrenecektim.

Ama buralara girmek, hele hele fotograf çekmek pek kolay gözükmüyordu. Uzun süren çabalarım sonuçsuz kaldı ve ben, özellikle Tarlabaşı sokaklarını görüntüleyemedim. Buraları istedigim anlamda görüntüleyemiyordum ama bu konuda bir çalışmanında yapılmasını istiyordum. İşte tam burada Tarlabaşı’ nda yaşayan çocukların öğretmeni olmam imdadıma yetişti. Madem ki birçok fotografçı gibi bende bu bölgeyi istediğim gibi fotograflayamıyordum o zaman burada yaşayanlar Tarlabaşı’ nı görüntülemeliydi. Projemin genel amacı buydu: Tarlabaşı’ nın çocukları kendi yaşamlarını kendi bakış açılarıyla bize sunsun. Bu fotograf projesinin amacı; buradaki yaşamın olumsuzlukları üzerine ahkam kesmek değil, tam aksine bazılarının üzerinden siyaset yapıp nemalandığı bu ortamı onların yani çocuklarımın kendi sıcak bakışlarıyla ve kendi gerçekleriyle fotograflamak ve sunmaktır. Yaşayanın yaşadığı yeri ifade etmesine izin vermektir. Hiç kimse, Tarlabaşı’ nı kötülemek ve acındırmak gibi basit bir amacımız olduğunu düşünmemeli. Bizim vah vah! ettiğimiz yada korkarak baktığımız bu yaşam onların gerçeği. Bizler sokağımızdan, evimizden, çevremizden ne kadar memnun yada şikayetçiysek onlar da o kadar memnun yada şikayetçiler.

Buraya kadar olan kısım projenin sosyal yanıydı. Ama gerçek olan bir şey vardı ki; o da, bu projeyi tamamlamak için ekonomik bir desteğe ihtiyaç duyulmasıydı. Gönüllü fotograf eğitmenliği yaptığım Fototrek Fotograf Merkezi ile bir proje dosyası hazırladım ve bu tür çalışmalara sıcak baktığını bildiğim Ahmet Misbah DEMİRCAN’ a sundum. Başkan projemin tamamının ekonomik açıdan büyük olduğunu ama en asgari oranlarda yapılması halinde desteklemeyi kabul etti. Makine ve filmler için nakit desteği sağladı; baskılar için Zümrüt Fotografçılık’ tan destek sağladı ve sergi çerçeveleri için belediyenin imkanlarını sundu.

20 çocuktan oluşan grubumu toplayarak bir ay boyunca temel fotograf eğitimi verdim. Eğitimin bitiminde makine ve filmleri dağıtarak kendi yaşamlarını görüntülemelerini istedim. Gelen çalışmaları grupla birlikte değerlendirdik ve daha iyi olması için eleştirilerde bulunduk. Bu çalışma üç ay sürdü ve ben sadece iki kez onlarla çekime çıktım. Geri kalan çekimleri onların insiyatifine bıraktım. Çekimler sonunda 3600 kare fotograf elde edildi ve indeks baskıları alındı. Bu baskılar içinden öğrencilerin ve fotografçıların fikri alınarak 200 kare seçildi ve bir dijital sunum hazırlandı. Bu 200 kare içindeki 97 fotograf ta sergilenmek üzere Zümrüt Fotografçılık’ ın desteği ile bastırıldı. Sergi Fototrek Fotograf Merkezi’ nde 11 Kasım – 1 Aralık 2006 tarihleri arasında izleyenlerin beğenisine sunuldu. Mehmet ÖZŞİMŞEK Eğitmen - Fotografçı Proje Danışmanı